Friday, August 18, 2006

she laughs a lot

bir sezonu kapatmış bulunuyoruz.
zaman ne çabuk geçti anlayamadım. 2 ayı fazlasıyla tükettim..
1 level bitti..
italyan yemekleri eşliğinde güzel bir elveda sonunda üzgün hissediyorum. ben niye böyle sensitive bir insanım?
istanbul'a gidecek ikiz türk kızlar bu arada. yine bir garip hissettim. onlardan biri esra. sanki burada yıllardır yaşıyor gibiyim dedi. evet bu his bende de var..güzel bir şey bu. yabancılık hissini atmak imkansız ama rahatsız hissetmemek de mükemmel inan..şükran.
tüh mr. mo ile foto çektirmeyi unuttum. hayatımda sevdiğim tek arap belki de:)) küçük gorillere benziyor. çok şeker ve rahatsızlık vermiyor insana. onunla konuşmaktan hep keyif aldım, hiç arap etkisi görmedim. Allah affetsin böyle laf söylüyorum araplara ama neyse..

carmen'le biraz barıştık sanırım. hugladı beni:p
bruce'a cd verdim. belki müslüman olur ne dersin;) ? bu şarkılara hissetmemek imkansız.

adım: gülen kız

yeni başlangıçlara..
bu arada: hala bir evim yok;))

2 Comments:

Anonymous Anonymous said...

ben kendi memleketimin bir şehrinde 6 ayı aşkın bir süredir yaşamama rağmen hala inanılmaz boyutta yabancılık çekerken ve sokaklarında yürürken hala kendimi rahatsız hissederken oralarda bu duyguları en az şekilde hissetmen gerçekten şükredilecek bir şey :)

24 August, 2006 03:49  
Blogger lacking said...

kesinlikle.Allahın bir lütfu. ama burada rahat hissetmem biraz doğal zira yolda yürürken bakan kimse yok. bakmaları için yırtınmam lazım, yoksa kim kime dum duma. anladın sen:)

29 August, 2006 15:06  

Post a Comment

<< Home